Verslagen      Bekijk de andere verslagen

Sydney 2000

Klik hier voor meer informatie over de paralympics.

Ik heb er lang na uitgekeken: Sydney 2000, maar het is nu al weer allemaal achter de rug. Het gewone leven is weer begonnen. Ik wil proberen alle gebeurtenissen van deze bijzondere maand op papier te zetten.

De voorbereidingen

Na de W.K. 2 jaar geleden zijn we serieus gaan denken over de Paralympics in Sydney. Ik wist dat plaatsing haalbaar moest zijn, maar ik zou hard moeten trainen. Een sponsorplan werd opgezet en ook spraken we met school af dat mijn lesrooster zou worden aangepast. In de eerste helft van '99 ging ik meer trainen, maar wilde ik graag het eerste jaar van m'n meao goed afronden. Dat was erg zwaar en de resultaten op de Europese Kampioenschappen die zomer waren dan ook minder goed. Het vormbehoud was slecht, maar toch zijn we in oktober '99 naar Sydney geweest voor de Soutern Cross Games (voorbereidingswedstrijd) . Dit was misschien wel de goede stimulans om door te gaan. In 2000 ging het dan ook opeens stukken beter met zwemmen. In januari zwom ik m'n eerste limiet als vormbehoud. Eindelijk kwam er weer die opgaande lijn. De trainingen werden steeds verder opgevoerd en deze zomer trainde ik dan ook ruim 20 uur in de week. Er waren 2 trainingskampen met de ploeg op Lanzarote en ook zijn we zelf 2 keer een week op trainingskamp geweest in Nijmegen. Alles ging erg goed, tot dat ik in september griep kreeg en een week bijna niet kon trainen. Na die week gingen we weer meer trainen, maar de vermoeidheid bleef….. Na een bloedonderzoek bij de huisarts bleek mijn ijzergehalte veel te laag te zijn. De conclusie was veel rust en extra ijzertabletten eten. Ik heb toen erg gebaald, maar achteraf gezien heb ik die rust waarschijnlijk nodig gehad om in Sydney zo in deze goede vorm te zijn.

Oktober 2000

4 oktober vertrokken we vanaf Schiphol naar de andere kant van de wereld.Het was een vlucht van 26 uur met een tussenstop op Kuala Lumpur. In Sydney aangekomen was het een zooitje om je eigen koffer en tas terug te vinden, aangezien er een heleboel oranje koffers en ook allemaal dezelfde tassen op de bagageband lagen. Maar na al dat gezoek konden we naar de bussen gaan. De groep werd in tweeën gesplitst, een groep ging naar New Castle en wij gingen naar Canberra. We moesten 4 uur met de bus rijden en het was dus ondertussen al 22.30 uur (Australische tijd). We werden naar het Australian Institut of sport gebracht in Canberra. Maar voordat alle koffers en tassen weer waren uitgezocht en iedereen z'n kamer had gevonden was het pas 03.30 uur voordat we eindelijk konden gaan slapen.
We konden uitslapen tot 9.00 uur 's morgens (6 oktober). Die morgen zijn we eerst overal gaan rond kijken op het hele instituut en dat was best groot. 's Middags was onze eerste training, die was vooral om een beetje los te zwemmen na al dat lange zitten in het vliegtuig. Het was heerlijk om even rustig te zwemmen en te ontspannen. Ook 7 oktober hebben we het rustig aan gedaan tijdens de trainingen.

Een aantal mensen in de ploeg, waaronder ik zelf, hadden best last van een jettlag. 's Nachts lag ik veel wakker en overdag was ik erg moe. Ik vond het wel raar, want vorig jaar had ik er heel weinig last van. Maar waarschijnlijk kwam het deze keer van de rare tijd waarop we nu aankwamen en dus maar een halve nachtrust hadden gehad. Ik heb die week in Canberra dan ook echt nodig gehad om in het goede ritme te komen. Ik wisselde per dag af hoeveel ik trainde, de ene dag zwom ik 2 keer en de andere dag 1 keer.
Het eten op het instituut was heel erg goed en allemaal vet vrij. Zondagavond was er een barbecue met een aantal heren van de Nederlandse ambassade in Australië.

Het zwembad op het instituut was erg mooi. Er waren ook 2 speciale dingen, ten eerste lagen er op een baan spiegels op de bodem zodat je je eigen techniek kon bekijken. Ten tweede was er een soort van kabelbaan in het water. Met een tuigje om je borst word je op hoge snelheid door het water getrokken. Je hoeft zelf dan geen maximale inspanning te leveren, maar de bedoeling is om je techniek dan wel goed te houden. Opzich een goed systeem, maar wij waren er te kort om hier echt profijt van te kunnen hebben.
Vanaf maandag (9 oktober) mochten wij niet meer in het zwembad trainen van het instituut, aangezien vanaf die dag de Australische Paralympische ploeg daar zou trainen. Wij trainden vanaf toen in het zwembad in Canberra. We werden met een bus gebracht en gehaald.
We zijn maandag na de ochtend training even gaan shoppen in een winkelcentrum vlakbij het zwembad. Ook zijn we woensdag (11 oktober) even een dagje weg geweest. De buschauffeur die ons altijd naar het zwembad bracht wilde ons graag een dagje rondleiden in Canberra en daar hebben wij dan ook gebruik van gemaakt. Canberra is de hoofdstad van Australië en daar zitten dus ook heel veel Ambassades en ook veel politiek. Eerst liet hij ons de ambassades zien, dat is vergelijkbaar met een grote wijk maar dan met allemaal buitenlandse ambassades. Daarna zijn we naar het Parlementsgebouw geweest, dat is een heel bijzonder gebouw. Hij heeft ons daar binnen rondgeleid en vervolgens hebben we gegeten in het restaurant van het hoge gerechtsgebouw wat daar vlak naast lag. Ook daar hebben we even rondgekeken. Deze dag kwamen we er ook achter dat de Paralympics heel erg leven in Australië. Veel schoolkinderen die daar waren voor schoolexcursies kwamen achter ons aan om handtekeningen te vragen of om met iemand op de foto te gaan. Een leuke dag. 's Avonds hadden we een afscheidsavond bij de Mexicaan met alle sporters die in Canberra waren.

Donderdag 12 oktober:

Deze dag vertrokken we vanuit Canberra naar Sydney. We vertrokken om 10.00 uur. Naast 1 grote bus reden er ook nog een aantal kleine busjes mee. Dit waren Volkswagenbusjes die voor de Olympische ploeg in september waren overgescheept en in oktober ook door ons gebruikt mochten worden. Ik zat in zo'n klein busje en toen we na 4 uur rijden bij het Olympisch dorp aankwamen stond men erg verbaast te kijken dat de bestuurder dus links zat inplaats van rechts (i.v.m. het andersom rijden op de weg). De auto moest dan ook eerst helemaal onderzocht worden (zoals de motor i.v.m. wapens of drugs smokkel).
De accreditatie ging gelukkig wel snel en het vervoer naar onze huisjes ging ook erg snel, daar waren we dan ook al om 15.00 uur. Maar toen bleek dat de huisjes verkeerd waren ingedeeld en we hebben toen bijna 2 uur gewacht voordat we eindelijk wisten wat ons huisje was en waar we onze koffers dus konden laten.
Deze dag kwam ook de overige groep uit Nederland aan waaronder de verstandelijk gehandicapte zwemmers.

Wij sliepen met de zwemploeg in een huisje. In het huisje waren 8 kamers voor 2 personen en er naast stond een soort van cabinecaravan met ook nog 6 slaapplaatsen. Aangezien onze ploeg uit 15 zwemmers (7 lichamelijk gehandicapten, 2 visueel gehandicapten en 6 verstandelijk gehandicapten) en 6 begeleiders bestond kwam het goed uit en hadden wij nog 1 bed vrij. Het huisje stelde verder weinig voor, want er was niet eens een echte woonkamer ofzo. In een ruimte stonden gewoon een aantal tuinstoelen. We hebben wel nagevraagd of we een bank konden krijgen, maar dat zouden we zelf moeten betalen. Net zoals een televisie waarop we bv. de wedstrijden van de Paralympics zouden kunnen volgen, want op 8 Australische tv-zenders was de Paralympics te volgen!

Na onze koffers uitgepakt te hebben zijn we op zoek gegaan naar de eetzaal. Die was redelijk dicht in de buurt, ongeveer 10 minuten lopen. Het eten smaakte prima en er was ook genoeg te krijgen. Het was een gigantisch grote eetzaal, ongeveer ter grote van 8 voetbalvelden bijelkaar. Ook bij het eten was de Aziatische invloed te merken, want er was een heel buffet met allemaal Aziatisch eten. Ook was er een Mc Donalds in de eetzaal.
Na het eten zijn we het terrein een beetje gaan verkennen. Eerst zijn we naar de internationale zone gegaan. Daar zijn winkels, een speelhal met o.a. gokkasten, een internetcafé met 50 computers, informatiebureaus enzovoort. We hebben die avond ook nog een rondje gemaakt door het Olympisch dorp met de bus die daar rond reed. Dat bussysteem daar was echt fantastisch. Je stond er nooit langer dan 5 minuten te wachten tot er weer een bus bij een halte kwam. Deze bussen reden alleen in het dorp rond, wanneer je naar de sportcomplexen wilde moest je eerst naar het busstation waarvanuit er heel veel bussen reden richting alle sportcomplexen of richting het centrum van Sydney. Wanneer je het dorp in ging moest je eerst bij de beveiliging langs, je moest dan door een metaaldetector enzo.

Vrijdag hadden we de eerste training in het Aquatic Centre. Het is er erg groot en er zijn meerdere zwembaden: het wedstrijdbad, een trainingsbad (dat tijdens de wedstrijden als inzwembad werd gebruikt) en een torenbad. Op een schema was ingepland welk land in welk bad zou trainen (het torenbad werd verder niet gebruikt, aangezien dat een 25 meter bad was en de andere 2 waren 50 meter baden). Wij trainden de eerste dag in het trainingsbad. Het ging best goed. Ik begon alleen nogal last te krijgen van blauwe plekken op mijn rechter arm en pols, dit kwam door de grote grove lijnen waar ik langs zwom. Deze lijnen lagen ook in Canberra in het zwembad, dus mijn arm was al gevoelig. In Sydney stonden bakken met ijs bij het bad en door voor en na de trainingen ijs op m'n arm te doen voorkwam ik dat het nog erger werd en het ook steeds meer weg trok.

In Sydney trainde ik nog maar 1 keer per dag. De nadruk lag die week alleen nog maar op uitrusten. Als we 's middags pas trainden konden we 's morgens nog lekker uitslapen, alhoewel dat er niet vaak van kwam. Het ontbijt in de eetzaal was heerlijk. Overdag deden we het heel rustig aan, af en toe naar de internationale zone om te kijken in de paar winkeltjes of om te gaan internetten. Ik vond het echt fantastisch dat je er kon internetten. Ik was ook heel erg blij met alle mailtjes die ik vanuit Nederland kreeg van vrienden en familie met allemaal verhalen hoe het in Nederland was.

Maandag 16 oktober zijn we Sydney in geweest. We gingen er met de boot heen, die boot vaart tussen Homebush en het centrum van Sydney. In Sydney hebben we toen de monoreel genomen naar China Town. Eerst zijn we daar en winkelcentrum in geweest en daarna naar China Town. In China Town zijn heel veel kleine soevenierswinkeltjes en zogenaamd iedereen die er binnen komt is een bijzondere klant en krijgt korting, ahum….ahum….
Later zijn we ook nog doorgelopen naar Center Point (het hoogste gebouw in Sydney en waar je dus helemaal over Sydney kunt uitkijken). Wij zijn hier niet naar boven geweest maar het winkelcentrum in geweest, aangezien daar een hele grote Olympische winkel zat die ook Paralympische spullen had zoals t-shirts.
Daarna zijn we weer terug gegaan naar het Olympisch dorp. Het was wel leuk om er een dagje tussenuit te zijn en even aan andere dingen te denken.

Woensdag 18 oktober was de opening. We moesten om 17.15 uur verzamelen en liepen toen met de gehele Nederlandse ploeg naar het busstation waar we in bussen naar het Superdoom werden gebracht, daar waren we ongeveer om 18.00 uur. We moesten in de lange rij van Landen aansluiten. De opening zou om 20.00 uur beginnen en om 20.20 uur zou de opmars van landen beginnen (op alfabetische volgorde). De rij was zo lang dat het eerste land bij het olympisch stadion stond en het eind van de rij nog een heel stuk buiten het Superdoom. Die ruim 2 uur voor dat we moesten komen oplopen moest je staan, dat was erg vermoeiend.
Het komen oplopen in het Olympisch stadion, dat geheel uitverkocht was met 110.000 mensen, was heel mooi!! Overal gejuich om je heen en langs de kant achter dranghekken stonden kinderen die allemaal een handje van je wilden. Het was erg leuk om op de tribunes oranjeplekken te ontdekken waar de Nederlandse supporters zaten. Op een gegeven moment zagen de anderen bij wie ik mee liep zelfs mijn broer en ouders zitten. Wij liepen toen even snel uit de groep en begonnen te zwaaien om hun aandacht te trekken. Toen mijn vader ons ook zag sprong hij zo snel op dat hij degene die voor hem zat een dreun gaf met het fototoestel dat hij om had.
De opening was erg mooi. Het was minder spectaculer dan bij de Olympische spelen, maar het was erg mooi. Ik vond het ook erg leuk dat een Australische concurrente van mij de Olympische eed moest afleggen, vooral omdat ik haar best goed ken.

Donderdag 19 oktober begonnen bij veel sporten de wedstrijden. Het zwemmen begon pas op de 20ste, dus wij hadden nog een extra dagje vrij.

Vrijdag 20 oktober begon het zwemtoernooi. De eerste dag hoefde ik zelf nog niet te zwemmen. 's Morgens waren de series van 9.00 uur tot ongeveer 12.00 uur.
Het deelnemersveld was meestal beperkt tot 2 series per handicapklasse, dit was gedaan d.m.v. strengere qualify standerds (limieten vanaf de organisatie voor alle landen), aangezien de series anders te lang zouden duren. Maar dit was zeker geen reden om in de series rustig aan te doen, want er werd al hard gezwommen. Al verschillende Wereld en Paralympische records werden verbroken. Je moest echt al hard zwemmen om bij de beste 8 te komen en door te gaan naar de finales. Het zwemstadion zat die ochtend al wel redelijk vol, het was echt heel mooi als je al het geschreeuw en gejuich hoorde vanaf die tribunes.
Het was ook ongelofelijk hoeveel vrijwilligers er meehielpen.
De finales begonnen om 17.00 uur. Tussen 12.00 uur en 17.00 uur was het bad vrij om bv. te trainen (als je geen wedstrijden had) of om in te zwemmen. De finales waren meestal afgelopen tussen 20.00 uur en 21.00 uur. Er was een strak tijdschema gemaakt, meestal werd dit wel gehaald. Tijdens de series 's morgens werden de zwemmers voorgesteld tijdens het zwemmen, maar 's avonds ging dat heel anders. Je kwam oplopen met muziek en dan werd iedere zwemmer bij zijn baan voorgesteld, heel erg leuk. Het stadion zat iedere avond helemaal vol (17.000 plaatsen) en dat was echt heel gaaf! Het gejuich met het op komen lopen en het voorstellen bij de baan was fantastisch!
Die dag behaalde Jurjen Engelsman een bronzen medaille voor de Nederlandse zwemploeg (Nebas).

Zaterdag 21 oktober was mijn eerste wedstrijddag. Die dag begon al heel vroeg. Ik moest al in de derde serie om ongeveer 9.15 uur. Om 6.45 uur stond ik al op, zodat we om 7.15 uur naar de eetzaal konden lopen voor het ontbijt en dan om 8.00 uur de bus konden nemen naar het zwembad. Om 8.15 uur ben ik een half uurtje gaan inzwemmen, zodat ik om 8.45 uur losgemasseerd kon worden door onze fysiotherapeut. Daarna zo snel mogelijk proberen m'n haaienpak aan te trekken, waar je ook zo 10 minuten mee bezig bent. Dat laatste kwartiertje begonnen de zenuwen toch wel heel erg te komen. Ik moest de 200 m. wisselslag zwemmen en dat was gelukkig nog niet m'n belangrijkste afstand. Bij deze afstand ging het me meer om het wedstrijdgevoel te krijgen. Ongeveer 10 min. voor de start ging je naar de first coolroom, hier kon nog iedereen komen. Maar ongeveer 2 series van tevoren werd je in de last coolroom geroepen. In de lastcoolroom stonden een paar rijen stoelen met nummers, je moest dan op de stoel gaan zitten met het nummer van je baan. Onze begeleiders mochten niet in de last coolroom, dus je bent daar echt alleen. Er liepen mensen van de organisatie met ons mee naar het startblok. Onze eigen begeleiders die mij dus ook moesten aantikken mochten officieel geen woord tegen mij zeggen.
Deze eerste afstand ging gelukkig erg goed, ik zwom een tijd van 3.20.83 min., terwijl ik een tijd had staan van 3.29.56 min. Ik plaatste me als zevende in de finale, dit was dus allemaal al bovenverwachting. Ik was wel erg moe na het zwemmen en verwachte niet veel harder meer te kunnen die avond in de finale. Na die afstand ben ik nog even bij m'n ouders en broer langs geweest en daarna terug gegaan naar het Olympisch Dorp om op bed nog even te gaan slapen.
's Middags ging ik al weer vroeg naar het zwembad om in te zwemmen, me te laten masseren en m'n haaienpak op tijd aan te trekken zodat ik vroeg klaar zou zitten in de first coolroom. Toen ik daar rustig zat hoorde ik het publiek al juichen, want die werden voor de wedstrijd helemaal opgezweept. Het oplopen is dan ook echt fantastisch! Bij ons was het misschien nog wel extra veel lawaai,aangezien er een Australische bij ons mee zwom. Die avond verbeterde ik mijn tijd van die ochtend toch nog met 2 sec., naar 3.18.20 min. en eindigde weer als zevende. Na de vlinderslag en rugslag lag ik nog redelijk vooraan, maar het was jammer dat mijn schoolslag slecht is….. Het is echt fantastisch als je, na het eindpunt aan te tikken, je hoofd boven water tilt en al dat gejuich hoort, al die volle tribunes.
Na de tijd ben ik nog naar mijn ouders, broer, trainer en zijn vrouw gegaan op de tribunes. Zij konden niet bij ons komen, want dat was beveiligd. Maar ik kon met mijn accreditatiekaart wel naar de tribune. Mijn trainer was die ochtend pas aangekomen en was die middag voor het eerst in het zwembad. Mijn ouders en broer waren al eerder in Sydney, aangezien zij al 2 weken door Australië trokken.
Op de tribune kwamen ze al snel bij me voor handtekeningen en een mevrouw wilde zelfs mijn adres en een foto van mij.
Deze dag werd er bij het zwemmen een gouden medaille en een Wereld record gehaald door Syreeta van Amelsfoort op de 100 m. vlinderslag.

Zondag 22 oktober hoefde ik niet te zwemmen. Dat was wel weer even fijn na die 200 m. wisselslag. Een beetje uitslapen en internetten (e-mailen met familie en vrienden thuis). Met het zwemteam hadden we onderling afgesproken dat we bij de zwemfinales 's avonds altijd komen kijken, ook al hoef je zelf niet te zwemmen. We hebben een leuk en hecht team.
's Morgens en 's middags konden we dus heerlijk relaxen. 's Avonds werd er een bronzen medaille gewonnen door Joost de Hoogh op de 400 m. vrijeslag.

Maandag 23 oktober moest ik de 400 m. vrijeslag zwemmen. Het was al weer vroeg dag, want ik moest als alle eerste zwemmen. De voorbereiding ging hetzelfde als zaterdag, alleen allemaal nog wat vroeger. Ik was minder gespannen dan bij de 200 m. wisselslag, waarschijnlijk omdat ik toen nog niet wist hoe alles zou lopen. Immers de begeleiding is er niet bij en als ik me voor een wedstrijd aan het concentreren ben dan heb ik geen zin om Engels te gaan praten. Maar dat was zaterdag ook allemaal goed gegaan, dus daar zat ik niet meer zo mee. Maar ik was natuurlijk nog wel zenuwachtig om het zwemmen zelf. Ik stond als zevende ingeschreven en het ging erg goed in de series. Ik zwom een tijd van 5.57.04 min., terwijl ik een tijd had staan van 6.14.82 min. Ik plaatste me als tweede in de finale, maar ik wist dat er een paar dames achter me waren die zeker sneller zouden kunnen dan mij. Ik was helemaal kapot en ging dan ook snel terug om nog te gaan slapen voor de finale 's avonds.
's Avonds was ik al weer vroeg op het zwembad. Ik wist dat ik weinig tot geen kans zou hebben op een medaille, maar goed ik stond als tweede geplaatst……
De finale ging erg goed, ik zwom vlakke tijden en alles liep gewoon lekker. Ik zwom een tijd van 5.49.08 min. en EINDIGDE ALS DERDE!!!!!! Na aangetikt te hebben dacht ik vanuit het publiek te horen dat ik derde was, maar dat dacht ik verkeerd gehoord te hebben, dat wilde ik gewoon niet geloven. De assistent bondscoach die mij aantikte mocht namelijk niets tegen mij zeggen tot dat ik op de kant stond. Eigenlijk dus heel frustrerend, want je wedstrijd duurt op deze manier bijna een paar minuten langer omdat je in spanning bent hoeveelste je bent geworden. Anderen kunnen het toch ook gewoon op het scorebord lezen, dus waarom zouden ze het dan niet tegen mij mogen zeggen. Maar goed, men kon je hierom diskwalificeren, dus je moest je er echt aan houden. Officieel mocht men het mij nog niet zeggen bij het trappetje, maar de assistent coach kon het toen niet meer voor zich houden en toen wist ik het eindelijk!!! We liepen bij het zwembad weg, langs de persruimte (waar geen Nederlandse pers stond) naar de gang waar bakken stonden met onze kleding. De anderen van onze ploeg kwamen al naar beneden gestormd om me te feliciteren. Je moet dan namelijk zo door voor de medaille-uitreiking. Je kunt je omkleden bij een kleedkamer die speciaal was bij de verzamelplaats voor de medaille-uitreiking, maar je kon verder niet terug naar je plek. Ik was heel erg gelukkig en ik snapte nog steeds niet hoe ik zo snel had kunnen zwemmen. We moesten nog wel even wachten, aangezien er een aantal 400 meters voor waren. Ik voelde me best opgewonden en ik had het nog heel erg warm en had super veel dorst. Er kwam een vrijwilligster bij mij kletsen die ook met mij mee zou lopen tijdens de medailleceremonie. Het was een hele aardige vrouw die alles vertelde wat er gebeurde. Toen het muziekje begon wat altijd werd gedraaid bij de medailleceremonie mochten we oplopen, wij gingen achter het ereschavot staan en één voor één werden we naar voren geroepen en werd de medaille overhandigd en kregen we een bos bloemen. De gouden medaille werd gewonnen door een Spaanse en de zilveren door een Australische, dus het gejuich was oorverdovend! Het was echt heel mooi om daar te staan, zeker omdat ik het nooit had verwacht. Achter mij stond, op een verdieping hoger, de rest van onze ploeg, dat was erg leuk want zij zaten op een gegeven moment te schreeuwen dat ik moest zwaaien enzo. Nou, ik stond daar dus zo te zwaaien naar het publiek. Maar mijn concurrentes stonden gewoon rustig stil, dat had ik anders denk ik ook gedaan, want je weet niet hoe dat normaal wordt gedaan, omdat je dat niet ziet.
Het Spaanse volkslied werd gespeelt en daarna liepen we voor de tribunes langs om nog een keertje naar iedereen te zwaaien en moesten we voor de perstribune nog even stil blijven staan om foto's te kunnen laten maken, echt heel gaaf!!!
Toen ik terug kwam was men natuurlijk erg blij voor mij, maar er was ook een domper op de groep. Er was namelijk bekend geworden dat de estafette voor de verstandelijk gehandicapten niet door kon gaan i.v.m. een fout van hun bondscoach. Ze hadden hier kans op een medaille en er waren een paar jongens die bijna alleen maar mee gingen voor deze estafette. Ik ben toen nog naar m'n ouders, broer, trainer en zijn vrouw toegewenst, dat was ook heel erg leuk! Mijn vader was al helemaal hees van het schreeuwen. Met mijn medaille om bleven er maar mensen komen voor handtekeningen en foto's.
Ik zou die avond naar het Holland House gaan, aangezien daar de medaillewinnaars ook gehuldigd worden. Mijn ouders zijn toen al snel weggegaan omdat zij met het openbaar vervoer er heen moesten. Toen de wedstrijden afgelopen waren ben ik samen met een aantal andere ploeggenoten naar het Holland House geweest. Overigens, dit was nog niet op de Batavia, maar in een ander gebouw. Aangezien de 3 anderen die, die dag, medailles hadden gewonnen er nog niet waren kon ik nog even binnen rustig wat drinken en een hapje eten. Toen die 3 anderen kwamen moesten we vanaf buiten naar binnen komen oplopen op het nummer: We're on feyer van de Golden Earring (dit is de Nederlandse Olympische song). We kregen bos bloemen, klein interviewtje en toen natuurlijk het spuiten met flessen champagne!!!
Later kwamen er heel veel mensen die met me wilden praten of handtekeningen wilden of zelfs op de foto wilden. Ik ben niet erg lang gebleven, want ik moest de volgende dag weer zwemmen.

Dinsdag 24 oktober moest ik de 100 m. vrijeslag zwemmen. Na het feest van de vorige avond hoopte ik maar dat ik goed zou zwemmen, want ik stond als tiende geplaatst, dus ik zou hard moeten zwemmen om in de finale te komen. Maar na het inzwemmen en de massage voelde ik me prima en de wedstrijd ging erg goed. Ik haalde een ongelofelijke tijd van 1.17.84min. Ik plaatste me als derde in de finale.
Na tussendemiddag nog even geïnternet te hebben en gerust te hebben had ik nog een interview met Dik van de Veen van rtv-Gelderland, rtv-Oost en het Gelders Dagblad.
Ik had veel zin in de finale, het ging erg goed en mijn tijd was ook super goed (1.16.15 min.), maar ik werd net op een paar tienden van een seconde vierde. Opzich is een vierde plaats heel goed, maar het is wel een rot plaats zo van: als ik sneller was gestart dan…..
's Avonds ben ik nog even naar het Holland House geweest.

Woensdag 25 en donderdag 26 oktober had ik 2 vrije dagen, heerlijk. Woensdag ben ik naar m'n ouders, broer, trainer en zijn vrouw in Sydney geweest. Ze hadden daar een leuk appartement voor 5 personen. Samen met een ploeggenote die ook naar d'r vader ging ben ik naar het centraal station in Sydney gegaan, dat is echt super groot! Mijn vader haalde me daar op en toen moesten we nog een stukje met de trein richting hun appartement. Toen we daar aankwamen gingen de anderen net ontbijten. Ze waren blij dat ze weer een keertje konden uitslapen, want zij moesten iedere ochtend dat ik moest zwemmen ook vroeg opstaan. We hebben wat gedronken en gekletst in hun appartement en daarna is mijn trainer en zijn vrouw weggegaan. Zij zijn het zeeaquarium gaan bezoeken. Ik ben toen met mijn ouders en broer de stad in geweest. We zijn niet zo heel ver geweest, aangezien ik geen vermoeide benen wilde krijgen. De stad stond helemaal in het teken van de Paralympics. Er stonden bv. tv-schermen in de straten waarop de sporten te volgen waren.
's Middags rond 16.30 uur ging ik weer terug naar Homebush om bij de finales van de anderen te kijken. Mijn vader zou me wegbrengen, maar heel toevallig kwamen we die ploeggenote weer tegen waarmee ik 's morgens ook was meegegaan, echt heel toevallig op zo'n groot station. Toen we op Homebush kwamen wilden we meteen naar het zwembad lopen. Je loopt dan dus gewoon tussen het publiek, maar dat hebben we gemerkt ook. Mijn Nederlandse trainingsjack viel erg op en we moesten constant handtekeningen uitdelen en foto's laten maken. Er stond op een gegeven moment een hele rij met allemaal kinderen die handtekeningen wilden, zelfs op ballen en andere dingen. Toen zijn we ook maar zo snel mogelijk naar het sportersgedeelte gegaan van het zwembad.
Die woensdag werd er door Mendy Meenderink een bronzen medaille gewonnen op de 100 m. vrijeslag.
Donderdags heb ik het ook weer lekker rustig aan gedaan en ben ik nog naar een goalballwedstrijd van de Nederlandse dames wezen kijken. Goalball is een teamsport voor blinden en slechtzienden en wordt gespeelt met een rinkelbal.
's Avonds bij het zwemmen werd er een gouden medaille gewonnen door Kasper Engel op de 100 m. schoolslag.

Vrijdag 27 oktober moest ik de 100 m. rugslag zwemmen. Ik stond als vijfde geplaatst en ik wist dat ik niet heel diep hoefde te gaan om in de finale te komen. Die ochtend ging het best goed en de laatste 25 meter hoefde ik dan ook geen sprintje te doen en kon ik me een beetje sparen voor 's avonds. Ik zwom een tijd van 1.28.93 min. en dat was net 0,2 seconden langzamer dan m'n pr. Ik plaatste me ook als vijfde in de finale, hiermee was ik voor de series tevreden mee. Verder de hele dag op m'n bed gelegen, het was heel erg warm (boven de 30 graden) en erg benauwd, ik had die dag veel last van vermoeidheid en hoofdpijn. Ik had ook niet echt veel vertrouwen in de finale, misschien kwam dit ook wel omdat de rugslag in de trainingen voor Sydney niet echt lekker ging. Ik werd in de finale vijfde met een tijd van 1.29.69 min. Opzich niet erg slecht, maar ik had gehoopt dat ik hierop wel een pr. had kunnen zwemmen.
Toen ik het water uit kwam stond voor de eerste keer de Nederlandse pers achter de hekken van de persruimte. Ik werd door Dik van de Veen geïnterviewd voor rtv-Gelderland, rtv-Oost en het Gelders Dagblad.

Zaterdag 28 oktober was de laatste dag voor de meeste sporten. Ik moest de 50 m. vrijeslag zwemmen.
De vermoeidheid begon nu duidelijk merkbaar te worden, maar een 50 meter is een lekkere korte sprintafstand en daar had ik nog wel zin in. Ik hoefde die ochtend pas laat te zwemmen, dus kon ik nog even wat langer blijven liggen.
Ondanks een slechte start zwom ik nog een tijd van 0.35.06 min. terwijl ik een tijd had staan van 0.36.16 min. hiermee plaatste ik me als tweede in de finale. Maar er waren een aantal zwemsters waarvan ik verwachte dat ze 's avonds sneller zouden zwemmen. 's Avonds zwom ik een tijd van 0.34.47 min. (ondanks een slechte start) en werd zesde. Die avond was het echt heel druk, het was de finaledag (eind van het toernooi) en ook al waren de kaarten extra duur het stadion was tot de nok toe uitverkocht.
Die avond leek het ook wel bijna een markt in het zwembad, iedereen was aan het handelen om t-shirts, truien en andere spullen van een bepaald land te krijgen. Ik heb Nederlandse t-shirts geruild voor een vrijwilligerspolo, een Spaans t-shirt en een Nederlandse sweater voor een Amerikaanse sweater.
Later zijn we nog naar het Holland House gegaan. Alleen een jongen van de atletiek zou zondags de marathon moeten lopen, de rest was allemaal vrij. Het was dus een groot feest. Iedereen die een medaille had gewonnen werd nog naar voren geroepen en mochten we nog een keertje met champagne spuiten. Nou, dat werd dus een zooitje want er werden heel wat flessen leeggespoten…..

Voor de meeste supporters was het de laatste avond, aangezien die eerder dan de sporters terug wilden zijn en wijs al 's maandags zouden vertrekken. Het was heel gezellig.

Maandag 30 oktober landden we om ongeveer 8.00 uur op Schiphol. Toen we door de slurf waren werden wij apart gehouden van de andere reizigers en werden we met een bus opgehaald bij het platform. We werden onder politiebegeleiding naar de Rai gebracht, op deze manier konden we overal langs de files heen rijden, dat was erg leuk!
In de Rai werden we opgehaald door familie, vrienden en kennissen. Jammer genoeg mochten er maar 2 personen per sporter komen, erg jammer. Maar mijn ouders hadden wel geregeld dat mijn geleidehond Wendy en de oppas waar ze de hele maand bij was geweest ook mee mochten komen. Naast een paar toespraken zou er ook een welkomsontbijt zijn, maar van het eten was al niets meer over. Wel kon je al aan de champagne, maar om 10.00 uur heb ik daar nog niet zo veel zin in (smile).
Na foto's gemaakt te hebben voor de krant en mijn koffer en tas opgehaald te hebben zijn we snel naar huis gegaan. Onderweg hebben we nog ergens rustig gedronken om te kunnen bijkletsen.

We kwamen om ongeveer 13.00 uur thuis aan, waar alles fantastisch versierd was. Heel erg leuk, overal vlaggetjes en ballonnen en over de straat was een spandoek gehangen: Marion brons in Sydney. Na wat gegeten te hebben en veel gepraat te hebben kwam de Tubantia al voor een interview.
Aan het eind van de middag moest ik nog snel m'n koffer uitpakken om op tijd te kunnen eten, aangezien ik om 19.00 uur werd opgehaald door familie. Ik wist dus verder niet wat er zou gaan gebeuren, ik wist alleen dat ik opgehaald zou worden. Om 18.30 uur begon het dweilorkest van de Pleerdupkes te spelen. We zijn toen naar het zwembad gelopen waar ook veel zwemmers kwamen in de kantine, ook hier speelde de Pleerdupkes een aantal nummers.
Het was erg gezellig, maar ik was wel moe. We zijn nog wel lopend naar huis gegaan, dat was wel even lekker in de frisse lucht. Thuis in m'n bed sliep ik al heel snel. Ik heb die week gelukkig weinig last gehad van de jetlag, maar 's morgens was ik altijd wel vroeg wakker en kon ik helemaal niet uitslapen.

Donderdag 2 november mochten de medaillewinnaars van de Paralympics bij de koningin op bezoek gaan.
We werden om 13.00 uur bij het zalencentrum van Madurodam verwacht. Daar stonden hapjes en drankjes klaar. Om 14.30 uur werden we onder politiebegeleiding in bussen naar de Ridderzaal gebracht. Er werd een video vertoont met alle sporten waar Nederland aan heeft meegedaan.Ook waren er toespraken van de heer Soutendijk (voorzitter van de Nebas), de voorzitter van NOC NSF, Cees Vervoorn (Chef de mission Paralympische ploeg), minister president Kok en staatssecretaris Vliegendhart. Om 16.30 uur kwam de koningin binnen. Toen werden de lintjes gegeven aan alle goudenmedaille winnaars.
Vervolgens kregen de sporters een mooie bos bloemen en moest de hele groep met de koningin op de foto voor de pers. Vervolgens was er een informeel samen zijn met de koningin en andere hoge bobo's. De pers mocht hier niet bij aanwezig zijn. Toen de koningin bij ons groepje kwam kletsen en mijn vader snel een stukje wilde filmen en m'n broer een foto wilde maken kwam ook meteen de beveiliging erbij, want dit mocht niet. Het was heel leuk om een keertje met de koningin, minister president Kok enzo te praten, een hele eer.
Om 18.00 uur was het in de Ridderzaal afgelopen en werden we weer met de bussen naar het zalencentrum bij Madurodam gebracht. Hier kregen wij een diner. Er was een buffet met vanallerlei aparte dingen. Als toetje werd er een mooie taart binnengebracht met vuurwerk.
's avonds om 21.00 uur gingen we pas weer weg, dus dat was een lange dag geweest.

Vrijdag 3 november was de huldiging van de gemeente Borculo. Naast de vele uitnodigingen die er waren verstuurt was er ook een persbericht in de krant geplaatst. Er waren ongeveer 100 tot 150 mensen aanwezig, heel erg leuk. We werden om 19.15 uur thuis opgehaald met een taxi. Bij het gemeentehuis aangekomen bracht Volharding een serenade. Vervolgens waren er toespraken in het gemeentehuis van: burgemeester Alma, wethouder Goudbeek, mevrouw Spliethof van de VVV, de heer Venhuis (leraar van school), de heer Pot (voorzitter Schuurman B.Z.&P.C.). Ook heb ik zelf nog een woordje gezegd en iedereen bedankt.
Daarna kwam iedereen mij feliciteren en kreeg ik stapels met cadeautjes, erg leuk.
3 vriendinnen van mijn school zijn na dit feest nog even meegeweest naar huis, ik had hen ook al een ruime maand niet meer gesproken.

Zaterdag 4 november had ik al weer m'n eerste zwemwedstrijd, de C-competitie met B.Z.&P.C.
Hier werd ik ook nog weer gehuldigd, dat was erg leuk. Maar het zwemmen ging niet echt goed, waarschijnlijk was ik nog veel te vermoeid. Maar goed, het ging ook om het idee…..

Zondag 5 november was er een huldiging van: provincie Gelderland, Olympisch Steunpunt Gelderland, Gelderse Sportfederatie en rtv-Gelderland. Deze huldiging was in het voetbalstadion de Vijverberg in Doetinchem. Hier zou om 14.30 uur het Gelders onderonsje tussen de Graafschap tegen Vitesse gespeelt worden. Wij zouden voor deze wedstrijd op het veld gehuldigd worden. We werden al om 11.00 uur verwacht. Het officiële gedeelte werd gepresenteerd door Angela Kruger van rtv-Gelderland. Alle sporters kregen van de provincie een cadeautje, uitgereikt door de heer Esmeijer.
Na de lunch moesten we ons in de spelerstunnel opstellen om het veld op te kunnen lopen om 14.15 uur. We liepen in een rij achterelkaar het veld op en alle namen werden in het stadion omgeroepen. Toen we op de middenstip stonden kregen we allemaal een sjaal van de Graafschap en deed het publiek op de tribunes de wave voor ons, echt heel gaaf! Het was tevens mogelijk om de wedstrijd te blijven volgen.

Het was een drukke week geweest. Het hele huis stond vol met bloemen, 20 grote bossen. Ook waren er veel kaartjes, telefoontjes en bezoeken.

Afsluiting

Het is nu al weer 12 december en het is een lang verslag geworden. Maar ik vond het erg leuk om alles op te schrijven wat er allemaal is gebeurd. Ik ben de afgelopen maand nog wel druk geweest om alles af te ronden, er komt dan toch nog best veel op je af.
Ondanks die drukte ben ik 2 weken na thuiskomst begonnen voor school met m'n stage bij FC Twente.
Ik werd in november o.a. gevraagd om een tentoonstelling in Amsterdam te komen openen, wat ik toch een hele eer vond.

Tevens kreeg ik in november een brief dat ik ben voorgedragen voor sportvrouw van Gelderland van dit jaar. We zijn nu met een groep van 10 uitgekozen, eind december worden er 3 genomineerd door een bepaalde jury en op 26 januari zal bekend worden gemaakt wie van deze 3 is gekozen door de Gelderse A- en B-topsporters. Ook is er vorige week een brief bij mij thuis gekomen dat ik een A-status krijg, dit is een topsporters status. Deze status houdt in dat ik iedere maand een financiële vergoeding krijg, die ik alleen aan sport mag besteden. Daarbij krijg ik ook extra faciliteiten en hulp van het Olympisch Steunpunt.
Aan de status en het voorgedragen voor sportvrouw is duidelijk te merken dat topsport door mensen met een handicap ook op de juiste waarde wordt geschat. Hopelijk zal deze stijgende lijn doorgaan tot de volgende Paralympics. Tsja, als de media dan ook z'n medewerking geeft door het uit te zenden en hun afspraken na te komen dan zullen de omstandigheden voor ons ook beter worden: hoe meer mediabelangstelling, destemeer sponsoren, daardoor veel geld voor perfecte voorbereiding op grote kampioenschappen. Daarnaast kun je via de media de belangstelling van andere gehandicapten stimuleren te gaan sporten, waardoor de breedtesport wordt verbetert en er een grotere basis is om daaruit de groep topsporters te halen. Maar goed, duidelijk is in ieder geval wel dat ook de prestaties van sporters op de Paralympics worden gewaardeerd en dat mensen het niet zoveel meer zien als gehandicapte sporters die aan tosport doen, maar als topsport door mensen met een handicap.

Ik hoop dat dit een goed verslag is geworden en dat jullie een indruk hebben gekregen van alle gebeurtenissen in de afgelopen maanden.