Biografie

Ik ben geboren op 20 september 1981 te Borculo. Vanaf mijn geboorte was ik al slechtziend, ik zag ongeveer 25%. Tijdens mijn eerste 3 levensjaren was ik heel bang voor het zwembad! Als ik het chloorwater al rook begon ik al te schreeuwen! Echter, hier was later niets meer van te merken. Ik heb vele zwemdiploma's gehaald. Tevens ging ik zwemmen bij de zwemvereniging Schuurman B.Z.&P.C. te Borculo.

De eerste 5 jaar op de basisschool verliepen normaal, ik deed gewoon mee op een reguliere basisschool in Borculo. Toen ik 9 jaar was en in groep 6 zat werd ik een aantal keer geopereerd in verband met te hoge oogdruk. Ik ging steeds minder zien. Om braille en andere vaardigheden te leren ging ik voor 3 jaar naar een school voor blinden en Slechtzienden in Grave.

Ondanks dat ik blind was geworden ben ik gewoon door blijven zwemmen. Ik zwom destijds ook mee met (recreatieve) wedstrijden van de zwemvereniging. Tevens ging ik in 1993 mee doen aan competitiewedstrijden en Nederlandse Kampioenschappen van de Nebas.

In 1994 werd ik gevraagd om in de Nederlandse selectie te komen zwemmen. Ik mocht dat jaar al meteen mee naar een wedstrijd in Engeland. Ik had dit jaar ook al meegemogen naar de Wereld Kampioenschappen te Malta, maar in overleg hebben we destijds besloten dat ik niet mee zou gaan. Ik begon dat jaar september op het voortgezet onderwijs op een reguliere school in mijn woonplaats Borculo. De W.K. was dat jaar in oktober, dus ik zou dan net zijn begonnen op de school waar alles nog nieuw was en ik nog moest wennen. Mijn school was dan ook de eerste prioriteit. Ik was geplaatst in een mavo/havo klas, maar na enkele maanden bleek al dat ik wel een niveau hoger zou kunnen meedraaien. Maar dit heb ik niet gedaan. Ik heb de mavo in 4 jaar afgerond, ik had al vanaf het begin in die klas leuke vriendinnen en ik had naast mijn school genoeg tijd om leuke dingen te doen zoals zwemmen! Als ik havo was gaan doen was dit waarschijnlijk niet of in ieder geval in mindere mate mogelijk geweest.

In de loop van die 4 jaar op het voortgezet onderwijs ging ik dus iets meer trainen. In 1996 was er zelfs nog een kans dat ik mee zou gaan naar de Paralympics in Atlanta. Ik miste de limiet op de 400 m. vrijeslag op een paar tienden van een seconden. Het was geen grote teleurstelling voor mij, want ik wist dat de kans klein zou zijn dat ik mee mocht. Daarnaast zou ik met 14 jaar ook nog wel een erg jonge deelneemster geweest zijn. In 1997 was er een aparte E.K. voor visueel gehandicapten. Het was raar om zonder de anderen van de selectie naar een wedstrijd te gaan, we waren namelijk maar met 2 visueel gehandicapte zwemmers in de selectie. Deze E.K. was de eerste grote wedstrijd waar ik bij de (sub)top kon meedraaien en medailles won. Hierbij moet wel gezegd worden dat een aantal toppers niet meezwommen in verband met een rust jaar na de Paralympics. Maar goed, van de groep die er was had ik een aantal medailles gewonnen en nog een Europees Record gezwommen op de 200 m. vrijeslag. Tsja, dan hadden die toppers er maar moeten zijn….. Een jaar later, in 1998, was er een aparte W.K. voor visueel gehandicapten. Er waren 4 sporten op de W.K.: atletiek, goalball, judo en zwemmen. De Nederlandse ploeg (1 atleet, damesploeg goalball en 2 zwemmers) namen geen enkele medaille mee naar huis. Mijn beste prestatie was een 4 plaats op de 400 m. vrijeslag.

Na het behalen van mijn mavo-diploma ging ik een MBO-opleiding in Enschede volgen. Het was ons duidelijk geworden dat ik met nog meer trainen misschien mee zou kunnen komen bij de toppers. Maar naast veel trainen zou er ook iemand nodig zijn die mij op een goede manier kon begeleiden tijdens mijn trainingen. Helaas kost dit veel geld. De eerste helft van 1999 zijn we daarom op zoek gegaan naar sponsoren. We hadden zelf een sponsormap gemaakt en gingen bij een aantal bedrijven langs. Er kwam veel sponsorgeld binnen. Tevens kreeg ik, van het stichtingbestuur van het zwembad in Borculo, de sleutel van het zwembad. Als het zwembad vrij was, mocht ik zoveel trainen als ik wilde. Ik had dus de mogelijkheid om te trainen en door het sponsorgeld was het mogelijk om enkele trainingen per week een trainer te betalen. Vanaf mei dat jaar is Hans Tuenter mij training komen geven. Er kwam redelijk veel publiciteit door de sponsoraandacht. Een gevolg hiervan was dat ik in februari werd gevraagd om in het radioprogramma "Spijkers met koppen" van Jack Spijkerman te komen. Het gesprek dat ik daar in de live-uitzending had ging over het zwemmen en mijn blindengeleidehond die ik binnen een maand zou krijgen.

In maart zou ik met mijn blindengeleidehond Wendy in training gaan, dit betekende 3 weken weg naar Amstelveen. Ik vond dit echter geen probleem, omdat mijn hond in de toekomst veel profijt zou opleveren. Er kwam toch nog een probleem toen een paar weken van tevoren bleek dat er tijdens die 3 weken een E.K. korte baan zou plaats vinden in Tsjechië. Dit was geheel nieuw, aangezien er normaal alleen grote wedstrijden werden gezwommen in 50 meter zwembaden. Het was een moeilijke keuze, maar ik heb uiteindelijk gekozen voor mijn geleidehond. Ik wilde met haar een goede band opbouwen en als daar normaal 3 weken voor stonden, dan wilde ik die 3 weken ook voor haar vrij houden. Later heb ik nooit meer spijt gehad van deze beslissing om voor mijn super hond te kiezen!

Door het interview bij het radioprogramma "Spijkers met koppen" kwamen ze op mijn school in Enschede op een goed idee. Een derde klas ging als eindopdracht een sponsorproject voor mij opzetten. Het doel was voor mij geld binnen te halen en daarnaast zou de school ook flinke publiciteit kunnen krijgen. Het was voor die klas ook een leuke en originele opdracht. Er werd uiteindelijk een zeer groot bedrag binnen gehaald en het was een hele mooie dag waarop het project werd afgesloten.

Er was veel sponsorgeld binnen gekomen. Naast de mogelijkheid van het vele trainen en een persoonlijke trainer werd het mogelijk om in 1999 naar de "Southern Cross Games" in Sydney te gaan op eigen gelegenheid. Deze wedstrijden waren in het Olympisch zwembad en op deze manier kon ik toen al belangrijke dingen van het zwembad leren kennen. Als blinde kost het je nu eenmaal meer tijd om aan omgevingsfactoren te wennen. In 2000 zijn we van het sponsorgeld 2 keer op trainingskamp in Nijmegen geweest.

Door al deze fantastische faciliteiten kon ik mij goed voorbereiden op de Paralympics in oktober 2000 te Sydney. Het jaar voor de Paralympics was niet het makkelijkste jaar. Het leek wel of ik alleen maar langzamer ging zwemmen….. In Sydney bleek echter dat alle trainingen van dat jaar niet voor niets waren geweest en ik behaalde daar een 7de , 6de , 5de , 4de en een derde plaats (dus: een bronzen medaille!!!)! De maanden oktober en november waren fantastisch! Het meezwemmen bij deze wedstrijd, het behalen van een medaille en dan nog alle huldigingen. Voor een uitgebreid verslag van de Paralympics verwijs ik je naar de wedstrijdverslagen.

Het jaar na Sydney ben ik iets rustiger aan gaan doen met zwemmen. Dat jaar zou ik mijn MBO-opleiding afronden en beginnen met mijn HBO-opleiding in Zwolle. Dit jaar behaalde ik op de E.K. nog wel 3 gouden en 1 zilveren medaille. Ook hierbij moet ik weer vermelden dat het deelnemersveld beperkter was i.v.m. het rustjaar van veel topzwemmers na de Paralympics. Ik ben in september 2001 begonnen met een HBO-opleiding communicatie op het Windesheim in Zwolle. Het eerste half jaar lag de prioriteit bij mijn opleiding, om op deze manier goed te wennen aan de opleiding, de docenten enz. Ik trainde ongeveer 10 uur in de week.

Vanaf januari 2002 ging ik weer meer bezig met zwemmen. Tijdens de DDO in januari te Deventer zwom ik het Wereld record 400 m. vrijeslag korte baan (25 meter bad). Ik moet hier echter bij vermelden dat het Wereld record in september 2002 is overgenomen door een Engelse concurrente. Het aantal trainingsuren werd weer steeds opgevoerd. Gelukkig kreeg ik bij mijn opleiding de mogelijkheid mijn studie aan te passen aan het drukke zwemschema. Tevens gingen we dit jaar weer op zoek naar nieuwe sponsoren om de voorbereiding naar de Paralympics in Athene te kunnen bekostigen.

De intensieve trainingen in 2002 (gemiddeld 20 uur per week) waren niet voor niets. Tijdens de Wereld Kampioenschappen in december 2002 te Mar del Plata (Argentinië) behaalde ik: 1x goud op de 400 m. vrijeslag, 1x zilver op de 100 m. vlinderslag en 2x brons op de 50 m. vrijeslag en 100 m. vrijeslag.

Na een rustmaand begon ik in februari 2003 weer meer te trainen. In het begin van april kregen we de limieten waaraan we moeten voldoen voor deelname aan de Paralympics. Helaas heeft het IPC (International Paralympic Committe) de 400 m. vrijeslag en 100 m. vlinderslag voor visueel gehandicapten uit het programma gehaald. Voor mij dus heel ongunstig omdat ik op deze afstanden goud en zilver had gewonnen op de W.K.! Ik baalde hier dan ook heel erg van! De overige limieten van de Paralympics schrok ik eigenlijk van. Aangezien Nederland alleen sporters naar de Paralympics wil sturen die medaillekansen hebben waren de limieten erg streng gesteld. Ik moet de tweede tijd van de wereld zwemmen. Op de 100 m. vrijeslag zat ik er het dichtste bij, maar ik wist niet of ik dit in 2003 wel zou halen.

Op 9 en 10 mei 2003 hadden we Nederlandse Kampioenschappen in Amersfoort. Op het moment dat ik mijn gouden medaille voor de 100 m. rugslag in ontvangst wilde nemen gebeurde er echter iets anders dan normaal..... Plotseling kwamen er allemaal mensen binnenlopen die ik kende, waaronder ook Wethouder en Loco burgemeester van Borculo, de heer Goudbeek. Ik begreep er niets van wat dit allemaal voor moest stellen. Ze hadden het over een speciale huldiging, maar ik wist van niets! Wethouder Goudbeek las alle prestaties op die ik vanaf 1994 had gehaald, maar nog begreep ik niet welke kant ze nu op wilde. Maar wat bleek: ik kreeg een koninklijk lintje! Om precies te zijn ik werd benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau!! Dit was wel echt fantastisch, ik had zoiets helemaal niet verwacht!

In het weekend van 5 t/m 8 juni van dit jaar ging ik naar Engeland voor de Open Engelse Kampioenschappen. Ik hoopte tijdens dit toernooi goede tijden neer te zetten om zo het vertrouwen te krijgen dat ik goed in de richting was van de limiet. Ik hoopte de limiet in augustus in Canada te zullen zwemmen. Echter, tijdens het toernooi in Engeland zwom ik de limiet op de 100 m. vrijeslag! De limiet was 1.15.55 min. en ik zwom 1.15.45 min.! De andere afstanden gingen ook redelijk goed. Maar het belangrijkste was de limiet en dat was gelukt!!

Later die maand ging ik voor een wedstrijd naar Berlijn. Helaas ging de NebasNsg alleen met de B-selectie naar deze wedstrijd. Ik ben dan ook op eigen gelegenheid naar Berlijn gegaan samen met mijn vader. Ik wilde deze wedstrijd gebruiken als voorbereiding op de Wereld Kampioenschappen voor visueel gehandicaptenin augustus te Canada. Deze wedstrijd verliep goed.

Op 28 juli vertrok ik naar Canada voor deze W.K. Aangezien het een W.K. was alleen voor visueel gehandicapten waren als zwemmers alleen Jurgen Lentink en ik mee. Tevens was er vanuit Nederland een atleet en de herengoalballploeg. Als begeleiding bij het zwemmen was ook Hans Tuenter mee, mijn eigen trainer. Hij was gevraagd omdat de andere Nederlandse zwemmers in juli een andere wedstrijd hadden in Canada en daar de andere begeleiding van de selectie bij mee ging. We hebben eerst een goede week gehad met veel rust om ons goed voor te bereiden op de wedstrijd. We kregen deze week echter ook slecht nieuws. De andere zwemmer, Jurgen Lentink, werd uitgekeurd. Hij zou te goed zien voor de klasse s13 en mocht niet deelnemen. Dit was voor ons vieren een flinke schok. Ik zwom 6 afstanden en behaalde 1x goud op de 400 m. vrijeslag, 1x zilver op de 100 m. vlinderslag en 3 bronzen medailles op de 100 m. rugslag, 100 m. vrijeslag en 200 m. wisselslag. Op de 50 m. vrijeslag werd ik op een paar hondersten van een seconde vierde. Ik was vooral blij met de tijden op de 400 m. vrijeslag en 100 m. rugslag.

September 2003 was een rustige maand. In oktober begon ik mijn trainingsuren weer langzaam op te bouwen. Deze maand hadden we ook een zware trainingsweek met de selectie op Lanzarote. Vanaf november trainde ik ongeveer 16 uur per week.

2004 was het jaar van de Paralympische Spelen. Sinds de zomer van 2003 had ik alleen nog maar getraind op de kortere afstanden die ik in Athene ook zou gaan zwemmen: 50 en 100 m. vrijeslag en 100 m. rugslag. Er was dan ook een flinke vooruitgang op deze afstanden in 2004.
Ik begon dit jaar goed op de Double Dutch Open in Deventer in januari. Ik behaalde 4 gouden medailles en 3 nieuwe Nederlandse Records op mijn belangrijkste afstanden 50 en 100 m. vrijeslag en 100 m. rugslag. Tevens behaalde ik tijdens de Nederlandse WinterKampioenschappen op 31 januari in Valkenburg een Wereld Record op de 200 m. vrijeslag korte baan. Ik verbeterde het oude record met bijna 1 sec van 2.45.71 min. naar 2.44.75 min. Het oude record stond sinds 1999 op naam van de Spaanse Anais Garcia. Echter op 20 maart 2004 was ik het record al weer kwijt, de Spaanse Anaďs Garcia heeft die dag een tijd neergezet van 2.39.41 min. Op 31 januari behaalde ik ook bijna het Wereld Record op de 50 m. rugslag, ik zwom een tijd van 0.38.63 min., terwijl het wereld record staat op 0.38.47 min.

Op 20 maart waren de Nederlandse ZomerKampioenschappen lange baan in Drachten. Dit was voor ons de eerste mogelijkheid om vormbehoud te tonen voor de Paralympische Spelen. Ik zwom die dag 2 afstanden: 100 m. rugslag en 100 m. vrijeslag. Op de 100 m. vrijeslag hoefde ik alleen nog vormbehoud te tonen, maar ik wilde me ook graag op de 100 m. rugslag kwalificeren. De limiet op de 100 m. rugslag stond op 1.27.39 min. en mijn persoonlijk record op 1.28.70 min. Het leek bijna onmogelijk om de limiet te halen, maar toch ging ik er helemaal voor en tot verbazing van iedereen en vooral mezelf zwom ik een tijd van 1.24.55 min., dit was dus ruim onder de limiet en ik had me gekwalificeerd voor de Paralympische Spelen in Athene!! De 100 m. vrijeslag was helaas vlak na de 100 m. rugslag. Ik was nog niet geheel hersteld en deze limiet miste ik net op 0,06 sec. Ik zwom 1.16.74 min. en de vormbehoudlimiet was 1.16.68 min.
Ik had echter de limiet op de 100 m. rugslag en kon me daardoor gaan voorbereiden op de Spelen in september. Ik zou ontspannen naar de andere wedstrijden kunnen gaan, als ik nog meer limieten zou zwemmen zou dat mooi zijn, maar het trainen was nu echter belangrijker.

Van 2 t/m 4 april namen wij deel aan de Amsterdam Swim Cup. Dit was een groots opgezet toernooi voor Olympische zwemmers uit binnen- en buitenland. Dit jaar deden ook Paralympische zwemmers mee uit Nederland, Duitsland en België. Er was 1 herenserie en 1 damesserie. In verband met de verschillende handicapklassen werd gekeken wie procentueel het dichtste bij het Wereld Record in de eigen handicapklasse zwom.
Op 2 april zwommen wij de 100 m. rugslag. Ik zwom een redelijk goede tijd van 1.26.72 min. en zat daarmee het dichtste bij het Wereld Record en was dus eerste! Ik kreeg, voor de eerste keer in mijn zwemcarričre, prijzengeld: 50 euro. Deze 50 euro is dezelfde avond opgegaan aan een rondje in de bar.
Zaterdag 3 april zwom ik de 100 m. vrijeslag. Ik zwom een nieuw persoonlijk/Nederlands Record van 1.15.31 min. Ik werd hiermee tweede achter de Duitse (ook blinde) zwemster Natalie Ball.
Op 4 april zwom ik 's ochtends een extra afstand mee bij de valide zwemmers. Ik zwom een nieuw Wereld Record op de 50 m. rugslag lange baan in een tijd van 0.38.46 min. Het oude record stond sinds 2001 op naam van de Russische Olga Sokolova. 's Middags bij de 50 m. vrijeslag zwom ik een hele snelle tijd van 0.33.78 min. Deze tijd was ook weer goed voor een nieuw persoonlijk/Nederlands Record, ik werd weer tweede achter Natalie Ball.

In mei zwom ik nog 2 internationale wedstrijden in Sheffield en Berlijn. In Sheffield was mijn belangrijkste prestatie de definitieve kwalificatie op de 100 m. vrijeslag in een tijd van 1.14.91 min. Tevens verbeterde ik mijn persoonlijk record op de 200 m. wisselslag met 5 sec. en kwam daarmee plotseling dicht bij de limiet voor Athene. 3 weken later in Berlijn heb ik toen nog geprobeerd de limiet op de 50 m. vrijeslag of 200 m. wisselslag te halen, maar dat is niet gelukt. Op de 50 m. vrijeslag miste ik de limiet op 0,05 sec.

Vanaf eind mei tot de Paralympics in Athene heb ik geen wedstrijden meer gezwommen. Ik heb veel zwemuren gemaakt. In juni ben ik zelf op trainingskamp geweest in Club la Santa op Lanzarote. In augustus zijn we met de Paralympische Zwemploeg naar Canet (Zuid-Frankrijk) geweest voor een trainingskamp en ook hebben we nog gezamenlijk een paar dagen getraind in het Nederlandse Veenendaal.

Op 2 september vertrokken we naar Cyprus voor de directe voorbereiding op Athene. Op 12 september vlogen we vanuit Cyprus door naar Athene, waar we verder verbleven in het Paralympisch Dorp. De wedstrijden tijdens de Spelen verliepen zeer goed, ik won 1 zilveren medaille op de 200 m. wisselslag en 2 bronzen medailles op de 50 en 100 m. vrijeslag. Tevens werd ik vijfde op de 100 m. rugslag. Mijn verslag over de Paralympische Spelen in Athene zijn te vinden onder de link wedstrijdverslagen.
Door de goede prestaties in Athene heb ik weer andere ervaringen kunnen op doen zoals radio- en tv-interviews, een aantal huldigingen en in december nog een groot interview voor het tijdschrift "Vriendin".

Een week na thuiskomst uit Athene ben ik voor mijn studie communicatie begonnen aan mijn derde jaars stage. Ik heb stagegelopen bij de GGD Stedendriehoek (aan eind van mijn stage zijn ze gefuseerd tot GGD Gelre-IJssel). Ik heb veel leuke en leerzame dingen gedaan en had het er naar mijn zin. Ik kon in deze periode niet zoveel trainen, maar dat was ook niet nodig. Een rustperiode is ook erg belangrijk.